Als klein kind was ik al niet weg te slaan als de brouwerij paarden in de omgeving kwamen.
Ik moest en zou ze even aaien, met als gevolg dat mijn nette kleding wel weer klaar was voor de wasmand,
daar was dan mijn moeder weer heel erg blij mee.
Op zekere dag liep ik ergens en zag daar een mevrouw met haar pony bezig. Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ik de pony eens mocht vasthouden.
Gelukkig mocht dat, maar ze zei wel dat ik het touw onder alle omstandigheden moest vasthouden, ongeacht wat er gebeurde.
Ik beloofde dat plechtig en hield de pony vast, dat was het begin van mijn paardenbelevenissen.
De pony waar ik kennis mee gemaakt heb bleek een ijslandse merrie te zijn van 8 jaar oud, haar naam was Frenja. Het was een hele lieve zwarte merrie waar ik alle beginselen van het verzorgen van paarden bij heb mogen leren. Zij was ook de eerste pony waar ik op heb mogen rijden.
De eerste keer dat ik op haar rug zat vergeet ik nooit, het was een geweldige ervaring en ik genoot dan ook met volle teugen van die rit.
Ze luisterde geweldig goed en liet zich zelfs door mij als beginner heel erg goed vertellen wat ik wou en waar ik heen wilde.
Met die vrouw heb ik een leuk contact opgebouwd en ze belde me ook als zij ziek was om te vragen of ik dan even naar Frenja wilde gaan kijken.
De hoefijzers van Frenja heb ik nog heel erg lang bewaard en misschien heb ik er zelfs nu nog één van haar als aandenken.
Later heeft deze vrouw een connemara pony gekocht waar ik ook nog mee heb gereden.
Daarmee stond ze in een manege die later zou afbranden en nooit meer daar is opgebouwd, vind ik nog steeds erg jammer.
Langzaam maar zeker verwaterde ons contact tot het geheel verdween.
Daarna ben ik verder gegaan bij een boer die pony's verhuurde, harddravers fokte en trainde en tevens een pensionstal voor dravers had,
een waar paradijs dus voor mij! Daar heb ik zoveel geleerd en was ik zo vaak bezig, dat ik later op 14 jarige leeftijd zelf de pony's ging verhuren, de harddravers verzorgde en vanaf de sulky ging rijden en in opdracht keurig de rondjes training uitvoerde.
Een geweldig mooie ervaring om als meisje van 14 jaar op de baan met de duurste dravers rond te mogen stappen en/of vanaf de sulky te rijden.
De eigenaar en stalhouder van de pony's en dravers was een zeer zonderlinge man, gekleed in gehavende kleding wonend in een schuur en slapend op de hooizolder boven de paarden.
Voor zijn pony's kon hij een enkele keer wat hard zijn, maar voor zijn harddravers was hij geweldig, veearts en hoefsmid werden op tijd er bij gehaald zonder enig protest of gemopper.
Ik deed ook steeds meer daar, poetste ook de andere harddravers, voerde ze, mestte de stallen uit en zorgde dat alles klaar was en hij met een mooi glimmend paard naar de koers kon vertrekken.
Ook op de baan was ik al een kleine grote bekende en werd ik regelmatig op een sulky gesjord om een draver even warm te houden terwijl de pikeur of de eigenaar even iets moesten halen.
Ook werd me een paard in handen gegeven met de mededeling om hem even af te koelen, voetbeschermers te verwijderen en dan op te stallen.
Er werd mij nooit op voorhand verteld welk paard het was, omdat ze al wisten dat ik bloednerveus werd als het om een hele bekende en/of dure jongen ging.
Als hij op stal kon dan zeiden ze me waar hij naar toe moest en de naam, soms schrol ik dan enorm, maae altijd voelde ik me apetrots dat mij dat werd toevertrouwd.
Door toedoen van de gemeente moest het pony verhuurbedrijf helaas sluiten en zo kwam ik bij een grote hobbymatige paardenverhuurder terecht.
Ook daar was ik binnen de kortste keren bekend en werd ik door een andere boer regelmatig te hulp geroepen om paarden voor ze te beleren,
trainen en/of corrigeren.
Daar heb ik echt van genoten en ik vind het vandaag de dag nog steeds vreselijk jammer dat deze boerderijen niet meer bestaan,
de boeren waar ik bij hielp zijn inmiddels overleden, op één na, maar vergeten zal ik ze nooit.
Zij zijn het waar ik mijn ervaring heb mogen opdoen en mijn talenten heb kunnen ontwikkelen, ik dank ze dan ook hartelijk voor hun onvoorwaardelijke vertrouwen in mij, hun steun en wijze raad en voor hun oneindige geduld om mij de kneepjes van het vak te leren.
Bij één van deze boeren stond een merrie, het was een ¾ arabische merrie en beslist geen vriendelijk diertje.
Deze merrie is Arabel